11 februari 2020

A TD 4 28 01Jarenlang was het hier “de ouwe” en “de jonge” maar aangezien die “ouwe” bijna vijftien is geworden, werd vaak vergeten dat die “jonge” toch ook al een senior van negen is. En zeker met zo’n stuiterbal in mijn toko voel je je er echt niet jonger op hoor. Vrouwtje vindt me maar een slome slaapkop en maakte zich toch wel een beetje zorgen om me dus werd er besloten dat ik een seniorencheck zou ondergaan…nouja…zij besloot dat, ik had niks te vertellen. Gisteren werd ik in de auto gezet en we gingen op weg naar “Dok”. Uiteraard ging dat niet zonder slag of stoot. Het monster moest namelijk eerst worden omgekocht want meneer is nogal jaloers aangelegd en kan het echt niet hebben als IK wel mee mag en hij thuis moet blijven…verwende snotaap. Maar goed, het monster werd afgeleid met iets lekkers en wij gingen saampjes op pad. Van El Monstro had ik gehoord dat het een enorm drama is als ze bloed uit je lijf gaan zuigen dus ik was natuurlijk al in standje "stress". Nou, dat viel eigenlijk allemaal best wel mee…aansteller. Het was zo gepiept! “Dok” heeft me zo ook nog effekes van top tot teen bevoeld en bekeken en klaar was de spreekwoordelijke Kees. Hop, naar huis en hopen dat Il Divo geen concert gegeven heeft.

SuzyHelaas was dat niet alles en was ik nog niet van het gefriemel verlost. Vandaag stond namelijk weer de Suzy mevrouw weer eens op mijn agenda...lekker...dus niet! Diaz stond natuurlijk weer meteen op zijn achterste poten te springen: "hallo...heb je mij gezien?...hiero!...ik ben hieeeeer...kom eens kijken...hallo!" Bah aandachttrekker! En ik...ik dacht: “ik verstop me lekker, dan ziet ze me niet en kuurt ze zich maar uit op die druktemaker!” Helaas, truc mislukt, vrouwtje verraadde mijn verstopplek…klikspaan! De Suzymadam begon weer aan me te friemelen, ze trok me de kop zowat van mijn romp af en vrouwtje liet het maar weer allemaal toe hè. Gelukkig zat ik vandaag niet zo vast als de vorige keer en viel de marteling nog wel een klein beetje mee. Voorlopig effekes rustig aan doen…"ja hallo…zeg dat maar tegen die hittepetit." Toen mijn martelaar weg was belde "Dok" nog met goed nieuws. Mijn bloeddruppeltjes zien er nog prima uit, mooi, dan hoop ik dat ze nu weer met rust laten. Geen polonaise aan mijn lijf! Geef me nu maar wat te eten dan kan ik tenminste een dutje gaan doen.

Oh...eten...dat is ook al zo wat. Dat heb ik nog niet verteld. Ik sta op regime! De dames vonden dat ik een beetje te brede heupjes begon te krijgen en dat mijn Goddelijke torso werd bedekt met een isolatielaagje. De laatste tijd beweeg ik wat minder omdat het niet meer zo heel goed lukt om lang te wandelen en omdat vrouwtje erg lui is geworden sinds ze heel raar van de trap af is gesprongen. Omdat ik toch naar "Dok" moest, mocht...sorry...MOEST ik meteen ook even op de weegschaal gaan staan. Oepsie...22 kilo en 200 gram...niet verontrustend maar er moet toch een kilootje af. Ook op je ouwe dag wil je er natuurlijk nog een beetje fancy uitzien. Voorlopig dus even wat minder vlees, geen koekjes en veel groentedinges. Het is een geluk dat ik verzot ben op groenvoer, elke dag wordt er wat anders vers voor me gekookt...maar er gaat toch niks boven een hele echte volle bak vlees! Ik zal me er maar bij neerleggen, ik vrees dat ik weinig keus heb.

Groetsels, Dowan

 

25 februari 2020

Potjepietjedommedjuu! Zaterdag waren ze druk in de weer met allerlei zooi in de auto te proppen; stinkdinges, slaapdinges, hele grote schoenen en hele lange latten, tassen en het groene vakantieding. Het groene vakantieding betekent altijd dat ze me de volgende dag veel te vroeg wakker maken en ik mee moet in de auto. Na hééééél lang snurken en stinken in de bak kom ik dan op een plek waar ik mijn soortgenoten niet versta en waar ik pijn in de kuiten heb als we de eerste wandeling erop hebben zitten. Of ik het zo leuk vind om daarheen te gaan, dat weet ik eigenlijk niet.

Natuurlijk kijk ik met een scheef oog altijd wel wat er allemaal in die kratten wordt gestopt en het viel me op dat ze mijn bak vergat en mijn koekjes (nou zeg…sta ik zo op regime dat ik niet eens meer wat te eten krijg…sjiek is mich dat!) Het was allemaal anders dan anders en zondag bleek mijn gevoel te kloppen…ze vertrokken en lieten mij alleen achter met El Monstro. Nou…voordat nu iemand de dierenpolitie op ons afstuurt…we zijn niet helemaal alleen hoor. Mijn oudste mensenzusje met mijn mensenschonebroer houden ons gezelschap. Gelukkig kunnen die ook mijn prakkie koken en ervoor zorgen dat ik mijn kakkie kwijt kan dus mijn leventje is wel weer in orde. Behoudens dan natuurlijk dat El Monstro nog hier in huis ronddoolt…pfff…ik word gek van dat beest. Deze mensenzus is, door het jaar heen, wat minder vaak thuis dan mijn jongste mensenzus en El Monstro maakt daar nu dankbaar misbruik van…effe testen hoever hij kan gaan…pfff…soms wou ik dat Diego nog hier was, die had daar wel koteletten van gemaakt. Dat hoefde ik mij destijds niet te permitteren, hij zou me hebben opgevreten!

F TD 4 41 1

Vrouwtje heeft me wel nog uitgelegd waarom ik niet mee ga. Dat ik wat last heb van mijn rug was nog wel het minste probleem, daar past ze zich wel aan aan. Het grootste probleem is dat vrouwtje nog steeds een dik pootje heeft (dat krijg je als de je laatste trede van de trap in horizontale toestand neemt) en dat het beter is dat ze het eens effekes een weekje rustig aan kan doen. Berg op, berg af, sneeuw en smalle bergpaadjes doen daar natuurlijk geen goed aan. Last… but not least was vrouwtje ook bang dat onze El "Fidel" een coup zou gaan plegen als ik een weekje weg zou zijn. Uiteindelijk zal hij dat toch wel gaan doen want mij boeit dat allemaal niet zo heel veel maar het leek vrouwtje toch beter dat HIJ niet mocht vergeten dat HIJ niet alleen in dit huis mag ronddeddelen.

Ik kan me inderdaad nog herinneren van toen ik klein was en ik de eerste keer niet mee kon. Ik ben toen een weekje bij mijn zus, mammie en mijn liefmammie gaan logeren. Diego mocht wel met de familie mee en die was me toch een partij vervelend tegen me toen ik weer thuis kwam…echt niet normaal. Gelukkig was dat wel weer snel voorbij maar het was wel even heel akelig. Ik helemaal blij dat ik weer bij mijn mensenfamilie was en Diego de hele tijd op me aan het mopperen…niet leuk! Vrouwtje heeft me beloofd dat ik de volgende keer weer gewoon mee ga…helaas El Monstro ook! Wel moet ik dan eerst nog effe bij “Dok” langs voor een nieuwe dollehondenprik…hahaha…en dan moet El Monstro ook mee…lachen…de aansteller…gniffelgrinnik!

Zo, het is drie uur geweest. Mijn avondprakkie heb ik net verorberd (abnormale tijd zegt vrouwtje altijd maar ik blijf net zolang doordrammen totdat ze knettergek van me zijn geworden en het me maar geven) en nu ben ik moe. Ik ga snel wat slaapjes doen.

Nog 5 nachtjes en dan zijn ze weer allemaal thuis.

Trusten,
Dowan